Arulvakku

19.04.2019 — Do I play my part?

Posted under Reflections on April 16th, 2019 by

*Good Friday – 19th April 2019 — Gospel: Jn 18,1-19,42*
*Do I play my part?*
Carrying the cross by himself Jesus went out to what is called the Place of the Skull, in Hebrew, Golgotha (John 19,16-17). Where do you see yourself, as Jesus walks the rough path to the hill of Golgotha? Are you like Judas betraying Jesus with your sins? Or like Peter act like coward in pretending that you don’t know the Lord? Or shy away and disappear in darkness like the other apostles by not sharing courageously your faith? Or like Pontius Pilate who asked “what is truth?” not in view of knowing but in pretention to protect his reputation? Or like Soldiers executing others’ command by beating him up, driving nails into his hands and feet, piercing his side mercilessly? Or like helpful Simeon who shouldered his cross towards Calvary? Or like Veronica who daringly wiped his bleeding? Or like women of Jerusalem who sympathized with tears? Or like the secret disciples Joseph of Arimathea and Nicodemus who gave decent burial in a new tomb with perfumes? Or like his mother Mary, who with her unstinted faith accompanied Jesus till the end? Certainly, we have our part to play in carrying the cross with Jesus. But Jesus’ carrying is one different from all others. His self-giving embodies for peace in an age of violence; forgiveness in an age of victimization; humility in an age of spiritual arrogance; equality in an age of division and love in a world of hatred.
இயேசு சிலுவையைத் தாமே சுமந்து கொண்டு மண்டை ஓடு, அதாவது எபிரேயத்தில் கொல்கொதா, என்னும் இடத்திற்குச் சென்றார். கரடு முரடான அம்மலைப்பாதையில் இயேசு நடந்து செல்கையில் நீங்கள் எந்நிலையில் பயணிக்கிறீர்கள்? உங்கள் பாவங்களால் இயேசுவை காட்டிக் கொடுத்த யூதாசா நீங்கள்? அல்லது கோழையான பேதுருவை போல ஆண்டவரைத் தெரியாது என்று பாசாங்கு செய்பவரா நீங்கள்? அல்லது வெட்கத்தால் இருளில் மறைந்துபோன மற்ற திருத்தூதர்களைப் போல உங்களின் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்த விரும்பாதவரா நீங்கள்? அல்லது “உண்மையா அது என்ன?” என்ற கேள்விக்கு போந்து பிலாத்துவிற்கு பதில் தெரிந்திருந்தும் தன்னுடைய பெயரைக் காப்பற்ற நடிப்பவரா நீங்கள்? அல்லது அதிகாரத்தின் பிடியில் சிக்கியிருக்கும் இரக்கமற்ற படைவீரர்களைப் போல அவரை அடித்து நொறுக்கி, கைகளிலும் கால்களிலும் ஆணிகள் துளைத்து, விலாவினை குத்தி காயப்படுத்துபவரா நீங்கள்? அல்லது உதவி செய்யும் சிமியோனைப் போல சிலுவையை சுமந்து செல்ல பங்கெடுப்பவரா நீங்கள்? அல்லது திமிராய் நுழைந்த வெரொணிக்கா போல வழிந்தோடும் இரத்தத்தை துடைப்பவரா நீங்கள்? அல்லது கண்ணீரோடு ஆறுதல் அளித்த எருசலேம் பெண்களைப் போன்றவரா நீங்கள்? அல்லது இரகசிய திருத்தூதர்களான அரிமத்தியாவூர் யோசேப்பு மற்றும் நிக்கோதேமுவை போன்று நல்ல அடக்கம் செய்ய உதவியவரா நீங்கள்? அல்லது உறுதியான நம்பிக்கையோடு இயேசுவுடன் பயணித்த அவருடைய அன்னை மரியாளைப் போன்று இறுதிவரை நிலைத்து நிற்பவரா நீங்கள்? நிச்சயமாக, ஏதாவது ஒரு விதத்தில் இயேசுவின் சிலுவைப் பயணத்தில் நாம் பங்கு பெறுகின்றோம். ஆனால் இயேசு சுமந்து சென்ற சிலுவைப் பாதை மற்றவர்களிடமிருந்து அவரை வேறுபடுத்துகின்றது. வன்முறை மிகுந்த காலத்தில் அமைதிக்காக தன்னையே கையளித்தார். பழிவாங்கும் உலகத்தில் மன்னிப்பை வழங்கினார். ஆன்மீக செருக்கு தலைவிரித்தாடிய காலத்தில் தாழ்ச்சியை கடைப்பிடித்தார். பிரிவினை நிறைந்த உலகத்தில் சமத்துவத்தையும் மற்றும் வெறுப்புணர்ச்சி மிகுந்த காலத்தில் அன்பையும் நிலைநாட்டினார்.

18.04.2019 — He loved to the end

Posted under Reflections on April 16th, 2019 by

*Maundy Thursday – 18th April 2019 — Gospel: Jn 13,1-15*
*He loved to the end *
The climactic actions of the gospel begin to unfold as “Jesus knew his hour”. This was the hour “to depart from this world and go to the Father.” This “hour” of Jesus includes his last meal, arrest, execution, burial, resurrection and return to the Father. At this hour, Jesus summarizes his entire life and death in love: “Having loved his own who were in the world, he loved them to the end”. “To the end” means both to the end of his life on earth and loving them completely. At his last meal with his disciples, Jesus performed an action which demonstrates that love is only real when it is expressed in loving service. The powerful symbolic action of foot washing is a wonderful summary of Jesus’ whole life. On the night before his death, he shows them what his life has been about and what his death will mean. In place of the institution of the Eucharist during Supper, though not significant in John’s gospel, the evangelist recounts Jesus washing his disciples’ feet. Both these actions express the self-giving of Jesus and his love to the end. This core theme of love is manifested as a foundational premise at the episode’s beginning, actualized in action at the middle and culminates with proper teaching.
“தம் நேரம் வந்துவிட்டது” என்று அறிந்திருந்த இயேசுவினுடைய உச்சக்கட்ட செயல்களை நற்செய்தி வெளிப்படுத்தத் தொடங்குகின்றது. இது “இவ்வுலகத்தை விட்டுத் தந்தையிடம் செல்வதற்கான” நேரமாகும். இயேசுவின் இந்நேரத்தில் அவருடைய இறுதியுணவு, கைது செய்தல், மரண தண்டனை, அடக்கம், உயிர்ப்பு மற்றும் தந்தையிடம் திரும்புதல் ஆகியவை அடங்கும். இம் மணித்துளியில், இயேசு தம் வாழ்நாள் முழுவதையும் மரணத்தையும் அன்பினால் சுருக்கிக் கூறுகின்றார்: “உலகில் வாழ்ந்த தமக்குரியோர்மேல் அன்பு கொண்டிருந்த அவர், அவர்கள் மேல் இறுதிவரையும் அன்பு செலுத்தினார்.” ‘இறுதிவரை’ என்பது அவர் இப்புவியில் வாழ்ந்த வரையிலும், மற்றும் அவர்களை முழுமையாக நேசிப்பதையும் அர்த்தப்படுத்துகின்றது. இயேசு தம் சீடர்களோடு இறுதி உணவை உண்டபோது அன்பே உண்மையானது என்பதை நிரூபிக்கும் ஒரு உன்னத அன்புச் செயலை வெளிப்படுத்தினார். பாதம் கழுவுதல் என்பது சக்தி வாய்ந்த அடையாளச் செயலாகும். அதில் இயேசு தன்னுடைய வாழ்நாளின் சாராம்சத்தை வெளிப்படுத்தினார். அவரது மரணத்திற்கு முந்திய இரவில், தன்னுடைய வாழ்வு எத்தகையது என்பதையும் தம் மரணத்தின் அர்த்தத்தையும் அவருடைய சீடர்களுக்கு காட்டுகின்றார். இறுதி உணவில் இயேசு ஏற்படுத்திய நற்கருணைக்கு யோவான் நற்செய்தியாளர் முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லையெனினும், சீடர்களின் பாதம் கழுவியதை அவர் ஆழமாக பதித்துள்ளார். இவ்விரு செயல்களும் இயேசு தன்னையே அர்ப்பணித்ததையும் இறுதிவரை அவர் காட்டிய அன்பையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. கருப்பொருளான இவ்வன்பு இப்பகுதியின் அடிப்படை ஆதாராமாக தொடக்கத்திலும், செயல் வடிவமாக மையப்பகுதியிலும், சரியான போதனையுடன் நிறைவுபெறுகின்றது.

1 2 3 4 1,695